2012, Finlandia, Francja, Niemcy, reż. Aki Kaurismaki
Wygrałam bilety i poszłam.
Zanim poszłam, przeczytałam recenzje na filmwebie i zachwyciłam się, że idę na taki fajoski film!
No i zaczyna się - koszmarny plener, małe miasteczko portowe pozbawione jakiegokolwiek uroku, chce się uciekać z takiego miasteczka. W tym miasteczku mieszka Pucybut Marx (przynajmniej ma zabawne nazwisko). Pucybut Marx myśli, że wygrał na loterii, bo ma porządną żonę, która mu przyrządza smaczne posiłki, sprząta chałupę i wydziela drobne na szklankę wina (heloooł, jesteśmy we Francji). Żona jest powodem, dla którego rzucił życie kloszarda. Marx prowadzi nudne życie: po wypucowaniu wszystkich brudnych butów idzie znowu wziąćna krechę bagietkę i puszkę sardynek, potem do żony, całuje żonę w policzek, kładzie piniądze na stół, ona je chowa skrzętnie do pudełeczka (ale wydziela mu kieszonkowe), daje mu jeść, idą spać, a potem znowu to samo.
Wiadomo, coś musi się stać. Stają się dwie rzeczy: w kontenerze (podobnym do tego, w którym facet z piłą zepsuł dzieciństwo Dextera) policja znajduje uchodźców i jeden z nich, młody chłopak, ucieka. Druga to choroba nowotworowa żony pucybuta. Te dwie rzeczy są wprowadzone bardzo naturalnie - życie bohatera niewiele się zmienia, bo on to wszystko robi naturalnie i bez wielkiego halo. Jest nawet taki fajny, z delikatną nutką cynizmu i dystansu do wszystkiego. I fajnie by było, tylko że oni wszyscy tacy są. To znaczy wszyscy aktorzy grają tak, jakby byli po raz pierwszy na planie. Nie modulują w ogóle głosów, jakby nie mieli emocji. Potem, po filmie, odbyła się dyskusja, z której dowiedziałam się, że TAK MIAŁO BYĆ, i że to jest znamienne da wielkiej sztuki Kaurismakiego. Miało, nie miało, było to dość denerwujące. Poza tym był jeszcze jeden zabieg, przez który czułam się jakbym Klan oglądała: oni wszyscy, ta cała społeczność z ulicy pucybuta - to jest podstarzała właścicielka baru w typie Marleny Dietrich, pijaki z baru (którzy okazują się być gwiazdami rocka), pucybut + żona, kumpel pucybut 2, właściciel sklepu z żoną, Yvette z piekarni (jako jedyna nie budziła swoją grą aktorską mojego obrzydzenia), a nawet Idrissa - młody zbieg z Gabonu są zajebiście grzeczni, uczciwi i uczynni, jakby zło traciło zasięg w tym miejscu. Mało tego, w polu rażenia Marxa dzieją się małe cuda - ale żeby się działy, trzeba się trochę napracować, gdzieś pójść, kogoś poprosić, coś zrobić, zorganizować. Tak czy owak ma się wrażenie - ja miałam wrażenie - że wymowa obrazu jest taka: Ty uwierz i zacznij działać, a świat ci się podłoży. Jakkolwiek by to nie było optymistyczne i może nawet dla niektórych mające znamiona katharsis, ja tego nie kupuję - zbyt gładkie postacie wkurwiają (nawet Idrissa doskonale mówi po francusku, jest grzeczny i cichy - kolejna postać z "Klanu"), dopatrzyłam się może dwóch ciekawych ujęć, sama historia banalna, co by tu jeszcze dodać...
Na samym końcu brakuje jebutnej tęczy, żeby dopełnić tego kiczu.
I wydawało by się, że napisałam właśnie temu filmowi najgorszą recenzję na świecie, ale mimo tych wszystkich rzeczy nie napiszę "nie idźcie na to". Nie. Było tam coś Ameliowego, raczej popłuczyny poameliowe, ale można się dopatrzyć. Jest ciepełko społeczności, wobec którego jakos się nie przechodzi obojętnie. Może właśnie dobre naiwne zakończenie, tak niepopularne w kinie offowym, nie pozwala mi w ten obraz rzucić kamieniem? Może ludziom trzeba, żeby filmy dodawały im otuchy? Ten dodaje, ale w taki sposób, nie stapiam się z obrazem, z historią. Absurd, groteska. Ładne, ale przesadzone. Utopijne wręcz. Taki bad Disney.
2011, USA, reż. Cameron Crowe
Po trudnej dla mnie niedzieli, kiedy to musiałam się zmierzyć z depresją i poradzić sobie z kocią „alergią na sterylkowe szwy”, potrzebowałam czegoś kojącego. Nie zawahałam się ani chwili, kiedy przeczytałam kilka słów o filmie „Kupiliśmy zoo”. Dodatkową zachętą był dla mnie Matt Damon – jeszcze nie widziałam go w roli ojca. A gra naprawdę rewelacyjnie. Oto zwykły facet, który musi poradzić sobie ze śmiercią żony i wychowaniem dzieci. Musi zmienić swoje życie, odciąć się od wspomnień, żeby nie zwariować.
I wpada na wariacki pomysł, żeby wykupić upadający interes - zoo. To „przeciętniak, który zebrał od losu cięgi i odnajduje w sobie powoli siłę do rozpoczęcia wszystkiego na nowo”. Trochę ściorany motyw, zwłaszcza kiedy jest się po lekturze książki o podobnej tematyce (radzenie sobie ze śmiercią ukochanego/ukochanej). Jednak nabiera niesamowitej świeżości w towarzystwie lwich i niedźwiedzich ryków, dobrych zdjęć (Rodrigo Prieto) i muzyki, którą się lubi (Sigur Rós, a kiedy przewinął się też stary numer śpiewany przez Veddera „Hunger Strike”, poczułam się jak w domu). Cały czas czekałam na jakąś straszną scenę (ktoś pożre ich psa, córka Benjamina wsadzi rękę za kraty, kogoś zje wąż, etc.) zapominając że to film po części familijny. Faktycznie jednak takowa się pojawia, inaczej było by nudno! – o mało co nie dostałam zawału przy scenie z lwem Salomonem. Słuchajcie, to co musze powiedzieć – są cztery powody żeby zobaczyć ten film: Pierwszy to gra Maggie Elizabeth Jones (córeczka Bena) – jest słodka, kochana i niesamowicie naturalna, po prostu rozbraja! Drugi to postać McReady’ego (Angus Macfadyen - możecie go kojarzyć jako Lucjusza z Tytusa Andronikusa albo Czarnobrodego z filmu o tym samym tytule) – zwalistego, praktycznie nie trzeźwiejącego pracownika zoo, który jednak zna się na rzeczy (umierałam ze śmiechu), trzeci to muzyka, czwarty to gra Damona. Generalnie pomysł, ciepły klimat filmu i świadomość, że to film na faktach (i naprawdę gdzieś żyją tacy fajni, mądrzy ludzie) sprawia, że chcę go każdemu polecić. Film na niedzielę. Ja na nim bardzo skorzystałam.
Celowo nie wymieniłam postaci Kelly - gra ją Scarlett Johansson i to może być dla kogoś dodatkową atrakcją, jak dla mnie może być, choć trochę wkurzała mnie w scenie, kiedy Benjamin się jej zwierza, a ona głupawo się uśmiecha. Może miała się uśmiechać pocieszająco, ale dla mnie to było głupawo. No.
2011, USA, reż. Glenn Ficarra, John Requa
Francja/Szwecja, 2010, reż. Ola Simonsson, Johannes Nilsson
Reż. Mike Mills, prod. USA
Na początek – nie zwracać uwagi, że film amerykański.
Główny bohater Olivier (w tej roli Ewan MacGregor, gra oszczędnie), stara się odnaleźć po śmierci ojca, który po śmierci matki wukonuje coming-uot i w wieku 75 lat oznajmia, że jest gejem (fantastyczny Christoper Plummer), do tego okazuje się, że jest chory na raka i postanawia, że resztę życia spędzi świetnie się bawiąc. Dowiadujemy się tego już po śmierci ojca Oliviera, który próbuje się pogodzić zarówno ze śmiercią ojca jak i wpływem matki, a co za tym idzie małżeństwa rodziców, na całe jego dorosłe życie. Olivier próbuje usprawiedliwić własne niepowodzenia utrzymania związków z kobietami nieszczęśliwym małżeństwem rodziców. Utwierdza go w tym m. in. wypowiedź ojca, który stwierdza, że człowiek czeka całe życie na lwa, ale jeśli go nie pozna, to zadowala się napotkaną żyrafą, bo lepiej być z żyrafą, niż żyć w samotności no i jeszcze wspomnienia o matce.
Oczywiście główny bohater spotyka niezwykła kobietę (nie zapominajmy, ze to jednak amerykański film ;), ale i tak nie wszystko układa się idealnie.
Podsumowując – film o ważnych sprawach, może nawet trudnych, opowiedziany ciepło, mieszanka smutku, nadziei i surrealistycznego humoru. Choćby rozmowy Oliviera z bardzo błyskotliwym psem czy wymowne rysunki (główny bohater jest rysownikiem). Ciekawostką są polskie plakaty w mieszkaniu Oliviera, w salonie wielki plakat „Siedem razy kobieta” a w sypialni „Wielka majówka”. Poszperałam i okazało się, ze reżyser jest wielbicielem / miłośnikiem polskiej szkoły plakatu :)
Niby nic wielkiego, dobrze się ogląda.
by kamol
skomentuj (0)
reż. Mikael Håfström, prod. oczywiście USA
W zasadzie można podsumować: to już było. "Egzorcysta", "Egzorcyzmy Emily Rose" i mnóstwo innych. Ale mimo że było, to jednak warto. Przede wszystkim ze względu na Hopkinsa.
No bo tak: jest sobie młody, niezdecydowany chłopak (Colin O'Donoghue). Tatuś ma zakład pogrzebowy, mamusia umarła wiele lat wcześniej. Chłopak nie wie, co ze sobą zrobić, i z tej niewiedzy idzie do seminarium duchownego ("bo u nas w rodzinie masz do wyboru zostać grabarzem lub księdzem", tłumaczy koledze). Wiary w nim niewiele, więc szybko chce seminarium rzucić. Nie rzuca, bo ksiądz wykładowca przekonuje go, żeby spróbował w Rzymie kursu dla egzorcystów. Z niechęcią wzbierającą i wciąż bez wiary - jedzie.
A potem to już w zasadzie wiadomo. Nie wierzy, nie wierzy, aż zacznie widzieć takie rzeczy, o których nam się nie śniło. Zło sięga też po niego i poza wykręcaniem ciał nastoletniego dziewczęcia (dlaczego to głównie nastoletnie dziewczęta stają się ofiarami? tu akurat nie tylko, ale jednak...) przychodzi do niego w snach i na jawie.
I nie tylko do niego. Bo jak już wspomniałam, jest Hopkins. Hopkins to stary ksiądz egzorcysta, który ma być mentorem młodego. Najpierw, mimo złowrogiego zajęcia i pokrzykiwania na diabły i goszczących je ludzi, wydaje się niemal dobrotliwym staruszkiem. Aż człowiek patrzy na niego i mówi sobie: niemożliwe. Przecież Hannibal Lecter nie może być dobrotliwym staruszkiem.
Ha, pewnie że nie może! Przecież jego twarz aż prosi się, żeby ją nawiedziło. Zły, przerażający, atakujący, przebiegły Lecter, tfu, ojciec Lucas Trevant, pasuje znacznie bardziej. Może się zestarzał, ale nastraszyć nadal potrafi. I trochę nawet sam siebie parodiuje tym straszeniem.
I tylko role kobiece jakoś mnie nie przekonują. Tzn. opętana szesnastolatka owszem, owszem, całkiem dobrze ją ten diabeł dopada, ale już dziennikarka Angeline (Alice Braga)- przyjaciółka głównego bohatera - niekoniecznie. Taka nijaka, może i ładna, ale wlaściwie bez niej nic by się nie zmieniło.
Dorzucam do filmów na niedzielę, jeśli ktoś lubi niedzielami horrory oglądać. Ja lubię.
by agatka
skomentuj (0)
reż. Niels Arden Oplev, Dania, Szwecja, 2009.
Na podstawie książki Stiega Larssona (niestety nie czytałam).
To w zasadzie cała trylogia i ta notka chyba powinna się odnosić do ekranizacji całości. II (Dziewczyna, która igrała z ogniem) i III część (Zamek z piasku, który runął) to w zasadzie kontynuacja, utrzymana w podobnym duchu.
Historia jest wg mnie trochę bardziej amerykańska niż skandynawska. Wielowątkowość, seryjny morderca, kryminalna zagadka sprzed lat, którą rozwiązuje oczywiście nie jak zwykle beznadziejna policja, ale ambitny dziennikarz i dziewczyna z przeszłością i tatuażami. W kolejnych częściach pojawia się dawny ruski szpieg, tajna nielegalna sekcja starych dziadów na wysokich stołkach, twarda i odważna pani adwokat. To co znamy skądinąd.
Obawiam się jednak, że Amerykanie mogli z tego zrobić kolejny, może nawet niezły, ale ciągle typowy amerykański thriller czy kryminał.
A u Szwedów wszystko jest inne. Chłodne i świetnej jakości. Jakieś lepsze, europejskie, bardziej wiarygodne i naturalne.
Główny bohater - dziennikarz Mikael Blomkvist (Michael Nyqvist) nie jest młodym i przystojnym ciachem, tylko takim trochę brzydkim kanciastym wielkim chłopem. Odważnym, inteligentnym i bezkompromisowym (chciałoby się rzec - taki nasz szukający prawdy i sprawiedliwości Bronek Wildstein, hahahahaha!), ale też słabym swoją słabością do skrytej Lisbeth. Zapada w pamięć, jest milion razy bardziej wyrazisty niż nawet najwspanialszy amerykański gwiazdor. Dziewczyna (Noomi Rapace) to nie jakaś panienka z namalowanym siniakiem, tylko prawdziwy freak z kolczykami na twarzy, wkurzająco zdziczała, nieprzyjemna i szorstka. Ciężkie dzieciństwo wyłazi z jej oczu, z jej twarzy, ruchów, gestów, chudości wytatuowanego ciała, a nie jest tylko dopowiedzianą przez narratora historyjką, sztucznie doklejoną do nieskazitelnej, choć niegrzecznie ucharakteryzowanej laleczki. Miałam wrażenie, że ta dziewczyna nie tylko gra Lisbeth, ale JEST Lisbeth.
Przekonali mnie.
Ani przez chwilę się nie nudziłam. Cały czas odczuwa się napięcie. Akcja gna, ale nie pozostawia nas gdzieś w tyle, tylko pozwala za sobą podążyć. Żadnych fajerwerków, spektakularnych strzelanin, pościgów. Nic, co byłoby tak bzdurnie i amerykańsko niewiarygodne, naciągane, "zabili go i uciekł". Krwawe sceny nakręcone są "po prostu". Bez cenzury, ale też bez nadmiernego epatowania okrucieństwem. Just as they are.
W tym filmie nic nie jest przeinterpretowane ani też niedostatecznie wyeksploatowane.
Dlatego ja też nic już nie dodaję, tylko mówię - obejrzyjcie sobie i dajcie się wciągnąć w trzy świetne i rzetelnie zrobione filmy.
by jaskrawa
skomentuj (2)